Pół...

Pół roku...

Sześć miesięcy...

To brzmi dumnie...

Tyle dzisiaj kończy mój synek. Nasz największy skarb, Nasze małe - wielkie szczęście, Nasz urwis i mały smyk. Kocham Go całą sobą, nie wyobrażam sobie już dnia bez niego. Jestem od niego uzależniona tak jak od jego taty i nie ma co tego ukrywać. Nie potrafię już bez niego funkcjonować, tęsknie za nim nawet wtedy kiedy śpi słodko w łóżeczku a ja wiem, że przytulę Go dopiero za jakieś kilka godzin. 

Mój sześciomiesięczniak nie rwie się jak na razie do siadania, podejrzewam, że u Nas troszkę potrwa zanim Iwo usiądzie. Czekamy cierpliwie...

Lubi natomiast leżeć na brzuszku i obserwować świat z tej pozycji. Potrafi sam przekręcić się na brzuszek, jednak nie jest to jeszcze pełne przekręcenie... ciągle przygniata sobie jedną rączkę i nie potrafi jej wyciągnąć. 

Piszczy, krzyczy, śmieje się strasznie. 

Zębole zaczęły i Nam przyprawiać gorsze dni, jednak wciąż ich nie widać. 

Przeszliśmy już na mleczko 2. Iwo zajada zupki, które uwielbia. Próbujemy nowe smaki, ostatnio nawet cytryna była ok. 

Potrzebuje uwagi, coraz więcej uwagi... dawniej kładłam Go a on potrafił sam sobie leżeć i grzecznie bawić, teraz najlepiej jak bym stała przy nim cały czas i obserwowała co on robi... no więc stoję ;)

Potrafi wymusić noszenie Go na rękach, oczywiście wychodzi mu to całkiem dobrze...

Zaczynają rosnąć mu włoski i ma już spory blond meszek a oprócz tego kilka włosków o mega długiej długości. 

Przed Nami kolejne pół roku, które zakończymy mega imprezą roczniakową. Będzie tort i prezenty... Ale to dopiero za pół roku, szmat czasu, który podejrzewam minie Nam strasznie szybko. 

Ostatnio mało Nas na blogu. Przeprowadzka i wykańczanie wnętrz pochłaniają Nas bez reszty. Czekam na dzień kiedy będę mogła trochę odetchnąć...