Rok wstecz

Roczek Iwa zbliża się wielkimi krokami. Dzisiaj jakoś tak mnie wzięło na wspomnienia rok wstecz.

Dokładnie pamiętam siebie w tamtym okresie. Kwiecień zapowiadał się kolejnym miesiącem, który miałam spędzić leżąc plackiem na kanapie u rodziców. Pomimo tego, że nie mogłam jak inne mamy paradować w ostatnim trymestrze po ,,świecie" wspominam tamten okres bardzo dobrze. Ta fascynacja ciążą, oczekiwaniem, planowaniem tak mnie pochłonęła, że nie odczuwałam złości ani niechęci z tego powodu. Wręcz przeciwnie, chciałam wykorzystać ten czas jak najlepiej. Na pewno blogowy świat miał wtedy ( i teraz też ma ;) dla mnie duże znaczenie, pewnie gdyby nie on, wszystko mogło by troszkę inaczej wyglądać. A tak pochłonął mnie na tyle, że przeglądanie blogów, szukanie inspiracji, robienie zakupów online zabierały mi czas na tyle, że dni szybko mi uciekały.

Chwile mijały nam spokojnie i bezstresowo. Czułam każdy ruch maleństwa, każde puknięcie, stuknięcie. Rozpieszczaliśmy się wzajemnie jak tylko mogliśmy. Spełnialiśmy każde swoje zachcianki.

Po kilku tygodniach postanowiłam wstać i zabrać się za tak zwane ,,wicie gniazda" Nie zrobiłam nic wielkiego, bo dla mnie wciąż było za wcześnie, wciąż było jeszcze dużo czasu... ot tak poukładałam ubranka, wyjęłam torbę do szpitala, spakowałam ręcznik i klapki. Na resztę miałam jeszcze czas.

Kolejny dzień również spędziłam w ruchu. Z racji tego, że wkroczyłam już w 37 tydzień ciąży odważyłam się wyjechać na jeden dzień na wieś. Kompletnie nie świadoma tego co wydarzy się za dosłownie kilka godzin...

Ze wsi wracałam już prosto do szpitala... w drodze dzwoniłam do mamy, żeby mnie szybko pakowała i przywiozła mi torbę do szpitala bo ja RODZĘ !!!

Ale jak to już?? Teraz... ???

Nie przygotowana, nie uświadomiona, nie pewna, nie spakowana... wkroczyłam do szpitala.

Po paru godzinach byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie trzymającą w objęciach swoje małe cudo.... cudo, które za chwilkę skończy roczek. Niewiarygodne jak szybko minął mi ten czas. Jeszcze nie tak dawno, nie wiedziałam jak to jest być mamą, jak się zająć takim maleństwem, jak Go wychować? Okazuje się, że wszystko budzi się w Nas w odpowiednim momencie. Odnalazłam w sobie nowe uczucia, nową miłość, cierpliwość. Macierzyństwo sprawia mi ogromną frajdę, pomimo tego, że czasami zdarzają się gorsze dni. Szybko jednak się o nich zapomina, a dziecko potrafi wynagrodzić wszystko. Iwo wniósł do mojego życia wiele radości, odkąd jest na świecie zaczęłam doceniać rzeczy, które wcześniej nie zauważałam, cieszyć się z drobnostek, witać dzień z uśmiechem.

Jestem ROCZNĄ SZCZĘŚLIWĄ mamą, chyba mi też się należy jakiś torcik ;)