Karmienie piersią...

14 sierpnia data jak dla mnie podwójna, z jednej strony smutek i płacz z drugiej ulga. Sama nie wiem, jakie są do tej pory moje odczucia, co do karmienia piersią...

14 sierpnia po raz ostatni Iwo dostał mleczko z piersi, zastanawiałam się często, kiedy nastąpi taki dzień... nastąpił dość szybko, po 4 miesiącach przestałam karmić piersią. 

Ale od początku...

W czasie ciąży nie wyobrażałam sobie innej sytuacji jak tylko karmienie piersią własnego dziecka. Moja mama mnie i siostry nie karmiła. Próbowała, ale niestety się nie udało. Często słyszałam od niej, jak bardzo żałuje, że Nas nie karmiła, że się poddała. Starałam się myśleć pozytywnie, że mi się uda, że będę karmić. Nie ukrywam, że przyszło mi to z wielką łatwością. Nie miałam żadnych problemów z przystawianiem, zapaleniem, nawałem pokarmu - karmienie było dla mnie od początku wielką przyjemnością. Iwo funkcjonował według swojego rytmu, ja jedynie musiałam być na każde jego zawołanie. Pomimo zmęczenia byłam z siebie dumna, że mi się udało.... Kiedy jednak musiałam przez żółtaczkę odstawić pierś i podawać mleko mm poznałam jak funkcjonuje dziecko na butelce. Iwo przesypiał po trzy godzinki był najedzony i zadowolony. Butelka była dla mnie bardzo zachęcająca jednak nie poddałam się i walczyłam o dalsze karmienie. Udało się powrócić do całodniowego karmienia wyłącznie piersią.

Problemem stała się jednak pozycja do karmienia, przyzwyczaiłam Iwo do karmienia wyłącznie w pozycji leżącej. Próby karmienia Go siedząc kończyły się niezadowoleniem. U mamy będąc na jednym poziomie w mieszkaniu, karmienie na leżąco nie było żadnym problemem, kładłam się, kiedy tylko była taka potrzeba. Kiedy jednak na okres wakacji przenieśliśmy się do domku teściów karmienie już nie było takie łatwe. Pierwszy miesiąc dawałam radę i nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogłabym przestać karmić. Musiałam jednak w ciągu dnia biegać z góry na dół, bo karmić najlepiej mi było we własnym pokoju, leżąc na łóżku w ciszy i spokoju. Niejednokrotne przystawienie małego na dole na kanapie kończyło się klapą. Potrafiłam nie raz nakarmić małego, zejść na dół, po czym za dosłownie chwilkę biegłam z nim znowu na górę, bo już był głodny. W ciągu dnia robiłam miliony kilometrów po schodach. Ale przecież ruch to zdrowie hehe 

Kolejnym problemem z czasem stało się przystawianie Iwo do piersi. Dla nie jednej pewnie z kobiet nie stanowi to problemu dla mnie jednak rozmiar moich piersi stał się problemem w karmieniu. Należę do osób o niewielkim biuście i przystawienie i schwytanie przez Iwo piersi nie raz kończyło się niezłą gimnastyką. Kobietom o większym biuście dużo łatwiej jest dostawiać dziecko do piersi, takie jest moje odczucie w tej kwestii. Ja nie raz poszukiwałam odpowiedniej pozycji, kręciłam się po łóżku jak szalona, żeby tylko mój syn schwytał pierś...

Z czasem Iwo przy piersi zaczął mi się strasznie wiercić, coraz rzadziej występowały spokoje karmienia. Machał rączkami, nóżkami, wypuszczał pierś, wiercił się kręcił, ja się denerwowałam i on. Miałam wrażenie, że poprostu nie jest głodny, a po chwili płakał z głodu.

Najbardziej lubiłam sytuacje kiedy moje piersi były pełne mleka i karmienie odbywało się bezproblemowo. Jednak z reguły były miękkie i odnosiłam wrażenie, że są puste.

Postanowiliśmy, że raz dziennie Iwo dostanie mleczko z butelki. Z czasem jednak ilość butelek się zwiększała a my karmiliśmy się cycem wyłącznie w nocy. Szło nam całkiem nieźle jednak i ten system z czasem zaczął zawodzić. Iwo coraz bardziej przyzwyczajał się do butelki i nocne schwytanie piersi kończyło się mocnym płaczem i wybudzeniem.

Więź matki z dzieckiem przy karmieniu piersią jest ogromna i sama myśl o dniu, w którym Iwo nie dostanie piersi przyprawiała mnie o dreszcze... Pomimo wielu bezsprzecznych zalet, jakie niesie za sobą karmienie piersią nie uniknione są problemy, które w naszym przypadku doprowadziły do sytuacji odstawienia cyca. Nie będę ukrywać, że byłam też już zmęczona karmieniem. Mam świadomość, że mogłam dalej walczyć, jednak czułam, że tak będzie lepiej dla Nas. Problemy może dla jednych błahe jednak ja szukałam rozwiązań i niestety się nic nie udawało. 

Iwo dostaje butelkę, przez co nie ukrywam, jest mi dużo łatwiej funkcjonować. Opieka nad nim stała się dużo łatwiejsza, częściej możemy sobie pozwolić na różne wyjazdy, nie muszę się już stresować publicznym karmieniem na leżąco. Wytworzył się nam rytm dnia, który wcześniej kompletnie się nie sprawdzał. 

Jestem szczęśliwą, że udało mi się karmić piersią, mimo iż może za krótko to trwało...