O TYM JAK IWO PRZYWITAŁ SWIAT ;)

KOCHANE MAMUSIE BARDZO DZIĘKUJEMY ZA GRATULACJĘ ;) 

Wiem, że jesteście w szoku, że to już ale uwierzcie mi ja do dzisiaj nie bardzo potrafię uwierzyć, że Iwo jest z Nami. 

Oto Nasza historia z 7 kwietnia...

W piątek razem z S. pojechaliśmy do jego rodziców w odwiedziny. Czułam się dobrze, żadnych oznak zbliżającego się porodu. W niedzielę rano obudził mnie lekki okresowy ból brzuszka, a następnie coś w postaci skurczu… po chwili poczułam, jak bym zrobiła siusiu. Spanikowana pobiegłam do łazienki a tam po raz kolejny dziwne siusiu… już nie miałam wątpliwości odeszły mi wody… pobiegłam budzić S., który nie bardzo kontaktował, co do niego mówię… byliśmy 40km od szpitala, w pośpiechu wskoczyliśmy w auto i w drogę…W trakcie jazdy dzwoniłam do mamy, żeby dokończyła pakować moją torbę, której ja nie zdążyłam myśląc, że mam jeszcze czas…Skurcze były bardzo delikatne, droga minęła na szczęście szybko… w szpitalu zdjęto mi krążek, rozwarcie na dwa palce, wykonano USG, zaprowadzono Nas na salę i podłączono do KTG. Wszystko działo się tak szybko, byłam w ogromnym szoku, nie bardzo kontaktowałam, co się dzieje i co się wydarzy… nie docierała do mnie kompletnie informacja, że zaraz zobaczę mojego syna. Trzymając S, za rękę, starałam się przetrwać każdy nadchodzący skurcz… byłam jednak tak słaba z racje tego, że nic nie jadłam, że podłączono mi glukozę. Ból towarzyszący skurczom dało się jakoś opanować… po jakiś dwóch godzinach Pani doktor po raz drugi zbadała szyjkę… zapadła decyzja o przewiezieniu mnie na porodówkę. Skurczę nasilały się a ja szukałam sposobu żeby je opanować i przetrwać, Pani doktor wytłumaczyła mi jak prawidłowo oddychać…nie spodziewałam się, że oddychanie może mi tak pomóc, dołączyłam do tego odliczanie w pamięci czasu trwania każdego skurczu, co też mi bardzo pomagało, dziwna metoda, ale skuteczna ;) Przed porodem zawsze myślałam, że będę strasznie krzyczeć jednak nic takiego nie miało miejsca. Po godzinie trafiłam na łóżko… a tam już mało, co pamiętam, wiem tylko, że położna krzyczała, że nie ma parcia… a ja parłam z całej siły ;) kolejna nieumiejętność spowodowana nie uczęszczaniem do szkoły rodzenia… teraz wiem, jakie to ważne. Kilka skurczy i zobaczyłam mojego synka… NAJPIĘKNIEJSZY MOMENT W NASZYM ŻYCIU ;) S. poszedł z maluszkiem na badania, dostał 10 punktów. Później już razem we trójeczkę cieszyliśmy się sobą w Pokoju nr 6. Cały poród trwał niecałe 6 godzin, a dla mnie jak by kilka minut, byłam w takim ogromnym szoku, totalnie nieprzygotowana, nawet Pani doktor była w zdziwiona, że to mój pierwszy poród a taki szybki. Jedyne z czym nie mogę jakoś sobie poradzić to jakaś dziwna świadomość, że nie zdążyłam nawet pożegnać się z wielkim brzuszkiem…;) Nie dotrwałam do etapu zmęczenia już ciążą, było mi bardzo dobrze w dwupaku mimo, że nie mogłam się już doczekać synka. Do dzisiaj jakoś strasznie dziwnie się bez niego czuję, patrzę na mojego syna i nie mogę uwierzyć, że jest już z Nami. 

Na niedzielę miałam umówioną pierwszą wizytę KTG a w poniedziałek mieliśmy mieć wizytę u lekarza - nie zdążyliśmy. Po porodzie dzwoniłam do mnie pani położna, z którą byłam umówiona na 18 na KTG zapytać się czy na pewno będę. Odebrał mój S., oznajmiając, że to już nie aktualne bo ja już urodziłam. Pani położna zdziwiona jak to urodziła, to jak nazwisko? Okazało się, że to ona przyjmowała mój poród ;) 

W szpitalu spędziliśmy tydzień, z powodu przyplątania się żółtaczki. Ale o tym jutro. Teraz uciekam do mojego syncia, który opala się na słoneczku ;) Takie zalecenie zbicia żółtaczki. 

P.S. 

Przesyłamy buziaczki i witamy na świecie Tymka i Emilkę ;) I czekamy na Iwa syncia Moniki. Leżąc w szpitalu codziennie zastanawiałam się czy mamusie oczekujące na poród już urodziły, co u nich słychać. Co się wydarzyło u innych mamusiek, muszę więc nadrobić zaległości i w wolnej chwili zajrzeć do każdej z Was.