Siedzę?

Prawie, już coraz lepiej, coraz stabilniej, coraz częściej... SIEDZI.

Pamiętacie jak długo czekałam na podnoszenie przez Iwo główki w pozycji na brzuchu? (Obecnie jego ulubiona pozycja, opanowana do perfekcji). Tak teraz długo czekałam na samodzielne siedzenie. Wciąż jednak nie mogę powiedzieć, że siedzi pewnie i stabilnie, ale jest bardzo duży postęp. 

Zdałam sobie niedawno sprawę, że tak na prawdę to oprócz łóżka nie ma w domu takiego miejsca na którym mogła bym ćwiczyć z nim siadanie i puszczać Go w tej pozycji swobodnie. Na kanapie bałam się bo spadnie, na podłodze strach, że uderzy głową... przypomniałam sobie, że posiadam przecież kojec, który dziadkowi kupili dla swoich wnuków (Nina już Go nie potrzebuje), rozłożyłam, posadziłam i co? I siedzi, sam siedzi i się bawi. Jak poleci, jak się przewróci, jak uderzy głową - nic mu się nie stanie. I tak od jakiegoś czasu Iwo spędza w kojcu sporo czasu, stoi w salonie wiec mam Go cały czas na oku. Moim zadaniem jest tylko podrzucanie mu coraz to nowszych, ciekawszych rzeczy do zabawy.

Każde dziecko ma swój czas i swoją porę na zdobywanie nowych umiejętności, nie jestem w stanie nic przyspieszyć ale nie ukrywam, że opieka nad takim leniuszkiem na pewno jest dużo trudniejsza. Skoro mógł by siedzieć mając pół roku, a ja o trzy miesiące dłużej noszę, podpieram itd. Mój mały szczupaczek na pewno też tak szybko nie zacznie chodzić, na to sobie na pewno też poczekam... poczekam bo warto ;)

A co u chorowitka?

Spokojniej, lepiej... wysypka znika. Wczoraj jednak zauważyłam, że Iwuśkowi wychodzą 4 zębole u góry na raz. Zaczęłam się zastanawiać czy tak na prawdę to ta gorączka nie była od tych zębów bo jakoś widząc jak lekarka zbadała gardło małemu nie koniecznie wieżę w to zapalenie gardła. Antybiotyk jednak wybierzemy, ale do tej Pani doktor raczej już się nie wybierzemy.