21 lipiec

21 lipca 2012 roku odbył się Nas Ślub...data niezwykle dla Nas ważna.

Równo rok później 21 lipca 2013 roku w tym samym kościele odbył się Chrzest Naszego Syna.

Podjęliśmy decyzję, że zaprosimy na tę uroczystość tylko najbliższych. Rodziców, rodziców chrzestnych i babcie. Razem 11 osób. Dopisali wszyscy.

Na Mszy Świętej chrzczonych było, aż sześcioro dzieciaczków. Data niezwykle rozchwytywana, jak to określił ksiądz. Ja oczywiście stojąc przed ołtarzem, pokryjomu ocierałam łezki wzruszenia... bo przecież jeszcze nie tak dawno stałam tu w sukni ślubnej... a teraz trzymam na rękach moje największe szczęście.

Ten wspólny rok, był dla mnie i dla S. niezwykły. Zaledwie po kilku miesiącach małżeństwa dowiedzieliśmy się, że zostaniemy niedługo rodzicami. Bardzo chcieliśmy mieć dziecko więc wiadomość o ciąży dodała nam skrzydeł. Rok ten był pełen miłości, przytulasów, buziaków brzucha... Czy coś się zmieniło po ślubie? Wydaje mi się, że nie odczuliśmy jakiś strasznych zmian, może jedynie wewnętrznie coś się zmieniło. Jesteśmy z S. już 11 lat ze sobą, znamy się bardzo dobrze, rozumiemy się bez słów, także ślub nie wiele zmienił w Naszych relacjach. Na początku jedynie strasznie dziwnie było mi wypowiadać na głos słowa ,,mój mąż" teraz uwielbiam zwracać się do S. ,,mężu" Mam nadzieję, ze przed Nami wiele wspólnych lat, bo nie wyobrażam sobie już życia bez S. Potrzebuję Go jak powietrza, jestem od niego uzależniona jak od narkotyku. Nie potrafię bez niego funkcjonować, podejmować decyzji, nie lubię spać bez niego, jeść bez niego... muszę mieć Go codziennie przy sobie.

Jak zmieniły się Nasze relację od momentu pojawienia się Iwo na świecie? Codziennie zastanawiam się jak to było kiedy nie było Go z nami... Mój S. towarzyszył mi przy porodzie, był ze mną cały tydzień w szpitalu, teraz Iwo ma 3,5 miesiąca a ja wciąż jestem pełna podziwu dla niego, jeszcze bardziej za nim szaleje. Mój S. uwielbia Iwo, spędza z nim czas, nosi, przewija, karmi, usypia, kąpie... zabiera kiedy ja chce odpocząć, chodzi z nim na spacery, gada, śpiewa, tańczy, przytula, całuje, kołysze... do tej pory nie usłyszałam od niego żadnego marudzenia, że nie teraz, że jest zajęty, zmęczony, kiedy chodzi o Iwo jest na każde zawołanie i wszystko wykonuje z wielkim uśmiechem na twarzy. Znam Go przecież tak długo, wiedziałam, że będzie dobrym tatą ale to co widzę na codzień przeszło wszelkie moje oczekiwania. Iwo ma na prawdę wspaniałego tatę a ja jestem szczęściarą, że mam takiego męża ;)

Chrzciny Iwo, odbyły się w restauracji ,,Lavenda" stworzonej w klimacie, który uwielbiam... biel, szarość, drewno, stare meble... Mój mały synek przespał całą uroczystość. Pod koniec musieliśmy Go obudzić, żeby zrobić z nim chodź kilka zdjęć na pamiątkę...

A oto krótka relacja zdjęciowa z tego ważnego dla Nas dnia...